Čekajući Godoa

Dva probisveta,otpadnika iz društva,za koje je vreme stalo, nepomično,ispod suvog drveta,čekaju da se dogodi čudo,da ih misteriozni Godo povede u obećanu zemlju,daleko od Lakija i Poca,gde nema pohlepe i telesnog greha,gde borave sami anđeli,duhovno sjedinjeni sa večnom,savršenom,besko načnom božanskom mišlju.

O piscu:
Semjuel Beket, (Dablin, 13. april 1906 — Pariz, 22. decembar 1989), dramatičar i romanopisac irskog porekla.

Od 1938. godine živi u Parizu, a nakon rata počinje i da piše na francuskom. Zaokupljen problemom ljudske egzistencije i otuđenosti modernog života, Beket u svim svojim delima daje krajnje pesimističku viziju sveta i prikazuje život kao igru viših sila u kojoj je čovek sveden na fiziološko i duhovno vegetiranje, na besmisleno "trajanje" ispunjeno patnjama i uzaludnim iščekivanjem spasa. Da bi prikazao apsurdnost takva života i čovekovu bespomoćnost, Beket napušta tradicionalnu romanesknu fabulu i uobičajeni dramski zaplet i zamenjuje ih nizom scena koje se ponavljaju sa malim varijantama, a likove svodi na groteskne i stravične marionete (nemi, slepi, gluvi, itd.), koje se pomiču po nekom besmislenom ritmu unutar svog ograničenog životnog kruga (ulica, raskršće, soba) ili su čak i u tom kretanju onemogućene (smeštene u kante za smeće ili zatrpane u pesku). Izraz je prilagođen tim apsurdnim situacijama i sugeriše ih besmislenim ponavljanjem više-manje istih dijaloga ili dugim unutrašnjim monolozima, u kojima je jezik oslobođen uobičajene gramatičke strukture.

Bio je prijatelj sa Džejms Džojsom, kome je bio i lični sekretar. 1969. godine dobio je Nobelovu nagradu za književnost. Najznačajniji je kao pisac pozorišnih komada i jedan od glavnih predstavnika "pozorišnih apsurda". Napisao je i nekoliko romana, ali svetski uspeh postigao je tek dramama.