Samotinja

Sećanja bezimenog pripovedača Samotinje su, zbog njegovog karaktera i sudbine, pregledan odraz posleratne istorije srpskog sela koja je počela kolektivizacijom, a danas polako prestaje u duhu urbanizacije. Nespreman na bilo kakve promene, Dragićevićev junak posle povratka iz nemačkog ropstva niže samo nevolje i neslavne podvige... Starac – pripovedač ne može da shvati istovremenost životnih radosti i nesreća, tako da u ovom romanu, kao u njegovoj usmenoj autobiografiji, potresni prizori društvenog zla uokviruju humorističke anegdote koje imaju satiričnu oštricu.